Η απουσία ενός νοσοκομείου Μητέρας και Παιδιού στη Βόρεια Ελλάδα και τα προβλήματα που δημιουργούνται
Του Ελευθέριου ΣμαρόπουλουΠαιδοχειρουργού, Διευθυντή ΕΣΥ, Διδάκτορα ΑΠΘ
Διανύουμε τις πιο δύσκολες δημοσιονομικά στιγμές της μεταπολίτευσης. Η πολυδιάσπαση του δημόσιου τομέα της υγείας, με κατασπαταλημένα κονδύλια μηχανοργάνωσης τα τελευταία 20 χρόνια και πολλές υπολειτουργούσες νοσοκομειακές δομές, οδηγεί σε άμεσες τομές εκ των ενόντων, πάντα με στόχο την καλύτερη παροχή υπηρεσιών στον πολίτη.
Η σχέση κόστους υπηρεσιών προς ποιότητα είναι τραγικά αρνητική και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απουσία ενός νοσοκομείου Μητέρας και Παιδιού στη Θεσσαλονίκη και κατ’ επέκταση στη Βόρεια Ελλάδα.
Η απουσία αυτή έχει ως αποτέλεσμα την ταλαιπωρία του πολίτη να ανακαλύψει ποιο νοσοκομείο και ποια ειδικότητα τον εξυπηρετεί για το παιδί του ανάλογα με τη μέρα, την πολλές φορές μη εξειδικευμένη παροχή υγείας και το υπέρογκο κόστος της άσκοπης, ταυτόχρονης λειτουργίας πολλών νοσοκομείων.
Αναλυτικότερα:
α. Η αναστάτωση που καταλαμβάνει την οικογένεια του άρρωστου παιδιού, όπως επίσης και των συναδέλφων ιατρών της επαρχίας και των μεγάλων αστικών κέντρων, που ψάχνουν ποια κλινική σε ποιο νοσοκομείο θα τους εξυπηρετήσει, είναι συχνό φαινόμενο. Εκτός της ταλαιπωρίας, σοβαρότερος είναι ο παράγοντας των κινδύνων που προκύπτουν για την υγεία του παιδιού ή και της εγκύου. Ειδικά για την ευαίσθητη παιδική ηλικία, υπάρχουν φορές που έχουν χαθεί ζωές στη χασμωδία διακομιδών από νοσοκομείο σε νοσοκομείο.
Για παράδειγμα, όταν ένα τραυματισμένο παιδί μετά από τροχαίο, με κάκωση προσώπου ή σώματος, επισκέπτεται τα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία της παιδοχειρουργικής κλινικής του εφημερεύοντος νοσοκομείου, μπορεί να υποχρεωθεί να απευθυνθεί σε άλλο νοσοκομείο για την κάκωση της μύτης του ή ακόμα σοβαρότερα για κάκωση μεγάλων αγγείων του θώρακα. Το νοσοκομείο αυτό μπορεί να βρίσκεται μέχρι και 15 χιλιόμετρα μακριά (αυτή είναι η απόσταση μεταξύ «Ιπποκράτειου»-«Παπανικολάου»). Πόσο μάλλον, όταν το νοσοκομείο εφημερεύει μόνο για παιδιατρικά κι όχι για παιδοχειρουργικά περιστατικά ή το αντίθετο, με αποτέλεσμα την τεράστια ταλαιπωρία για την απλή εκτίμηση του ασθενούς με μετακινήσεις μεταξύ «Ιπποκρατείου»-«ΑΧΕΠΑ».
β. Στα νοσοκομεία του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης, η πλειονότητα των ειδικοτήτων εξυπηρετεί ταυτόχρονα ενήλικες και παιδιά. Επιπλέον, υπάρχουν ειδικότητες που αρνούνται να νοσηλεύσουν παιδιά (όπως η Πλαστική Χειρουργική), με αποτέλεσμα να προκύπτουν κενά στην παροχή υγείας και διοικητικά προβλήματα, για υποχρεωτικές διακομιδές των ασθενών στην Αθήνα.
γ. Σήμερα, στη Θεσσαλονίκη λειτουργούν ταυτόχρονα και καθημερινά 5 (πέντε) νοσοκομεία που εξυπηρετούν το παιδί και την έγκυο. Κατά συνέπεια, τα νοσοκομεία αλληλεπικαλύπτονται καθημερινά με πολλαπλές εφημερίες, τόσο στις ειδικότητες «πρώτης γραμμής» (π.χ. παιδιατρική-παιδοχειρουργική) όσο και στα συναφή υποστηρικτικά τμήματα (αναισθησιολογικό / βιοπαθολογικό / ακτινολογικό) και το αναγκαίο παραϊατρικό προσωπικό. Σαν αποτέλεσμα, προκύπτει τεράστιο κόστος σε χρήμα.
Η σχέση κόστους υπηρεσιών προς ποιότητα είναι τραγικά αρνητική και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απουσία ενός νοσοκομείου Μητέρας και Παιδιού στη Θεσσαλονίκη και κατ’ επέκταση στη Βόρεια Ελλάδα.
Η απουσία αυτή έχει ως αποτέλεσμα την ταλαιπωρία του πολίτη να ανακαλύψει ποιο νοσοκομείο και ποια ειδικότητα τον εξυπηρετεί για το παιδί του ανάλογα με τη μέρα, την πολλές φορές μη εξειδικευμένη παροχή υγείας και το υπέρογκο κόστος της άσκοπης, ταυτόχρονης λειτουργίας πολλών νοσοκομείων.
Αναλυτικότερα:
α. Η αναστάτωση που καταλαμβάνει την οικογένεια του άρρωστου παιδιού, όπως επίσης και των συναδέλφων ιατρών της επαρχίας και των μεγάλων αστικών κέντρων, που ψάχνουν ποια κλινική σε ποιο νοσοκομείο θα τους εξυπηρετήσει, είναι συχνό φαινόμενο. Εκτός της ταλαιπωρίας, σοβαρότερος είναι ο παράγοντας των κινδύνων που προκύπτουν για την υγεία του παιδιού ή και της εγκύου. Ειδικά για την ευαίσθητη παιδική ηλικία, υπάρχουν φορές που έχουν χαθεί ζωές στη χασμωδία διακομιδών από νοσοκομείο σε νοσοκομείο.
Για παράδειγμα, όταν ένα τραυματισμένο παιδί μετά από τροχαίο, με κάκωση προσώπου ή σώματος, επισκέπτεται τα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία της παιδοχειρουργικής κλινικής του εφημερεύοντος νοσοκομείου, μπορεί να υποχρεωθεί να απευθυνθεί σε άλλο νοσοκομείο για την κάκωση της μύτης του ή ακόμα σοβαρότερα για κάκωση μεγάλων αγγείων του θώρακα. Το νοσοκομείο αυτό μπορεί να βρίσκεται μέχρι και 15 χιλιόμετρα μακριά (αυτή είναι η απόσταση μεταξύ «Ιπποκράτειου»-«Παπανικολάου»). Πόσο μάλλον, όταν το νοσοκομείο εφημερεύει μόνο για παιδιατρικά κι όχι για παιδοχειρουργικά περιστατικά ή το αντίθετο, με αποτέλεσμα την τεράστια ταλαιπωρία για την απλή εκτίμηση του ασθενούς με μετακινήσεις μεταξύ «Ιπποκρατείου»-«ΑΧΕΠΑ».
β. Στα νοσοκομεία του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης, η πλειονότητα των ειδικοτήτων εξυπηρετεί ταυτόχρονα ενήλικες και παιδιά. Επιπλέον, υπάρχουν ειδικότητες που αρνούνται να νοσηλεύσουν παιδιά (όπως η Πλαστική Χειρουργική), με αποτέλεσμα να προκύπτουν κενά στην παροχή υγείας και διοικητικά προβλήματα, για υποχρεωτικές διακομιδές των ασθενών στην Αθήνα.
γ. Σήμερα, στη Θεσσαλονίκη λειτουργούν ταυτόχρονα και καθημερινά 5 (πέντε) νοσοκομεία που εξυπηρετούν το παιδί και την έγκυο. Κατά συνέπεια, τα νοσοκομεία αλληλεπικαλύπτονται καθημερινά με πολλαπλές εφημερίες, τόσο στις ειδικότητες «πρώτης γραμμής» (π.χ. παιδιατρική-παιδοχειρουργική) όσο και στα συναφή υποστηρικτικά τμήματα (αναισθησιολογικό / βιοπαθολογικό / ακτινολογικό) και το αναγκαίο παραϊατρικό προσωπικό. Σαν αποτέλεσμα, προκύπτει τεράστιο κόστος σε χρήμα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου